آسانسور هیدرولیکی
آسانسور هیدرولیکی، جنسی از آسانسورهایی است که جهت حرکت عمودی کابین، از فشار روغن استفاده میکند. نسبت به آسانسورهای کششی، فضای کمتری در ساختمان اشغال میکند و نیازی به موتورخانه در بالا پشت بام ندارد. در این نوع سیستمها، فشار روغن، نیروی لازم برای حرکت در اختیار قرار میدهد.
در آسانسور هیدرولیک، به یک جک (پیستون) بالا یا پایین برنده، همراه با موتور تامین کننده قدرت (پاوریونیت)، اعتماد میشود که قدرت اصلی حرکت عمودی کابین به بالا یا پایین را تأمین میکند.
عملکرد آسانسور هیدرولیکی
عملکرد آسانسور هیدرولیک به این صورت است که به وسیلهی پاوریونیت، موتور برای چرخیدن متحرک مانند تلمبه در حرکت قرار میگیرد. روغن از مخزن با استفاده از سیلندر و پمپ میگذرد و در نهایت با فشار از طریق پیستون و چرخش کابین، به بالا حرکت مییابد. در هنگام رسیدن به طبقه مورد نظر، سیستم کنترلی سیگنال موتور را متوقف میکند و کابین در طبقه مورد نظر پارک میشود. در صورت نیاز به حرکت به طبقات پایینتر، سیستم کنترلی به دریچه فرمان سیگنالی فشار میدهد و با جریان روغن در سیستم، کابین به طبقات پایینتر حرکت خواهد کرد. در نهایت، در صورت توقف در یکی از طبقات، جریان روغن متوقف شده و کابین نیز ایستاده خواهد ماند. به دلیل قابلیت انتقال وزنهای بالا، آسانسور هیدرولیک برای اتاقها و ساختمانهای با ظرفیت بالا مناسب است.
مزایا و معایب آسانسور هیدرولیکی
نصب آسانسور هیدرولیکی هزینهی کمتری نسبت به آسانسورهای کششی دارد و فضای کمتری درون ساختمان را اشغال میکند. همچنین، این نوع آسانسور در جابهجایی بارهای سنگین از عملکرد بهتری نسبت به آسانسورهای کششی برخوردار است.
از طرف دیگر، سرعت آسانسورهای هیدرولیکی پایین است که این محدودیت در برخی موارد به مشکلاتی مانند طولانی شدن زمان انتظار کاربران در آرامگاهها، ساختمانهای بلند، هتلها و ساختمانهای ساکن انجامیده است. علاوه بر این، کارایی روغن به عنوان مایع هیدرولیک با تغییر دما ممکن است تحت تاثیر افت قرار گیرد. بنابراین همیشه به سیستم کنترل نیاز است تا کارایی این نوع آسانسورها تحت کنترل باشد.
از مزایای استفاده از آسانسورهای هیدرولیک، میتوان به عدم نیاز به موتورخانه و اتاقک بالای چاه آسانسور اشاره کرد. همچنین، نرمی در حرکت، خرابی کمتر و راحتی در تعمیر از دیگر مزایای این نوع آسانسور است. به دلیل حذف قاب و وزنه تعادل، امکان استفاده از کابین بزرگتر فراهم میشود و نیاز به استراکچر سبکتر و در نتیجه هزینه کمتر به دنبال دارد. همچنین، در فضاهای کوچک، ساختمانهای فاقد آسانسور، ساختمانهایی که در آن فضایی جهت نصب آسانسور مد نظر قرار نگرفته است، فضای بین پلهها و نمای ساختمانها از آسانسور هیدرولیک به طور قابلتوجهی بهره میبرند.
انواع آسانسور هیدرولیک
دو نوع آسانسور هیدرولیکی وجود دارد که به آنها میتوان اشاره کرد:
نوع اول، آسانسور هیدرولیکی معمولی با چاه یا چاله است. با پایین آمدن کابین، یک طناب قرقره در کف چاهک آسانسور برای جمع شدن پیستون استفاده میشود. علاوه بر این، برخی از انواع آسانسور هیدرولیکی، پیستون تلسکوپی دارند که باید برای استفاده از آن، در زیر چاهک، یک سوراخ کم عمق وجود داشته باشد. حداکثر فاصلهای که این نوع آسانسور میتواند حرکت کند، ۶۰ فوت است.
نوع دوم، آسانسور هیدرولیکی بدون چاه یا چاله است. این نوع آسانسور با یک پیستون در دو طرف کابینه عمل میکند که به سه دسته زیر تقسیم میشود:
آسانسور هیدرولیکی با طناب: در این نوع، ترکیبی از طناب و یک پیستون برای حرکت دادن کابین استفاده میشود. این آسانسورها توانایی حرکت تا ۶۰ فوت را دارند.
آسانسور هیدرولیکی تلسکوپی: آسانسور هیدرولیکی تلسکوپی، با داشتن پیستون های تلسکوپی در بالای چاهک آسانسور، دارای دو یا سه قطعه تلسکوپی است که قابلیت حرکت تا ۵۰ فوت را دارند.
آسانسور هیدرولیکی بدون تلسکوپ و یا غیر تلسکوپی:اما آسانسور هیدرولیکی بدون تلسکوپ یا همان آسانسور غیر تلسکوپی، دارای یک پیستون است که توانایی حرکت تا ارتفاع ۲۰ فوت را دارد.